تناوب اندوه

گم شدم

جایی نه آسمان نه زمین

بین رفت آمدهای روزمره همه کس

                                           همه جا

 

سنگینی باری بر دوش

زیر باران نگاه ،

                   نگاه دوست

                   نگاه دشمن

                   نگاه هرکس.

 

گاهی

      آنچنان ساده است نیاز !

             تنهایی

و معجزه هوای تازه و راه ..

و پیچک اعتراض درون

 (به هرج و مرج این فردا ، این امروز ، این هر روز).

 

{با خودم کشتی میگیرم

                         میبازم

                         میبرم

            آه لعنت به این برد

            لعنت به این باخت

لعنت به این بی تفاوتی آشکار.

(برنده

بازنده

این دل است که غصه دارد

                         در این حجم انبوه

                                  بی پایان.)}

 

 

                     

/ 2 نظر / 2 بازدید
me, myself &I

منم با خودم زیاد کشتی می گیرم منم گاهی می بازم کاهی می برم گاهی خسته می شم و رو تشک حاضر نمی شم ...[گل]